ตั้งแต่เริ่มกระโจนเข้ามาเล่นไซเบอร์สเปซเมื่อปี๒๕๔๓ ก็เล่นท่องเวปอ่านข้อมูลเป็นหลัก จนมาเมื่อสองสามปีก่อนเริ่มมีกระแสการเขียนบล็อก บล็อกแจกให้เขียนฟรีโดยเฉพาะของฟรีอย่างBlogger หรือ Wordpress.org ผมก็เห่อไปเขียนบล็อก เขียนๆหยุดๆ ส่วนบล็อกไทยก็มีexteenเป็นแห่งที่สอง จำไม่ได้ว่าไปเจอที่ไหน น่าจะเป็นบอร์ดของThaiseoboard.com ที่มีคนมาแนะนำก็เลยจับพลัดจับพลูเข้ามา อีกที่หนึ่งที่เขียนมาก่อนหน้านั้นก็เป็นบล็อกหนึ่งในBloggang เขียนมาก่อนหน้านั้นเป็นปี .....จากคนที่ไม่ชอบเขียน ไม่บันทึกอะไร มีไดอารี่ที่ตั้งใจว่าจะเขียนแล้วเขียนได้ไม่ถึงหนึ่งในห้าของเล่มวางให้ดูเป็นตั้ง กลับมานั่งเขียนเรื่องราวในบล็อกส่วนตัว น่าแปลกที่คนไม่ชอบวิชาภาษาไทยอย่างผม กลับมาเห็นคุณค่าของการเขียนภาษาไทยก็ในวัยอายุสามสิบกว่า การนั่งอยู่หน้าจอหรือการนั่งเขียนสมุดบันทึก กลับช่วยให้ผมได้เรียบเรียงความคิดได้เป็นระเบียบ ได้ลำดับความรู้สึกที่ค้างคาในใจให้ไหลลื่นออกมาอย่างที่เราต้องการสื่อ บ่อยครั้งที่ผมไม่สบายใจการได้นั่งเขียนเล่าความรู้สึกนั้น ช่วยถ่ายเทอารมณ์ที่เกินพอดีออกมา ได้เห็นความรู้สึกของเรา. สิ่งหนึ่งที่ผมพบหลังการเขียนบันทึกคือ ผมเริ่มเห็น จับ และรู้จักถ่ายทอดความรู้สึกออกมาผ่านตัวหนังสือ แม้จะดูทื่อๆไปบ้างแต่เทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ดีขึ้นเยอะเลย.....

Simplyway....เก็บรวบรวมเรื่องราวที่พบเห็นมารวมกันไว้